Rond de jaarwisseling zijn we een weekje op stap geweest. We hebben een tripje gemaakt door de Kansai regio. Via Shima, over Shirahama in Wakayama, naar Kyoto voor nieuwjaar om af te sluiten in Nara. Wat volgt is het verlag van onze tweede dag. Het voorgaande lees je in het vorige bericht.Rondcruisen in Shirahama
De volgende dag waren we goed uitgeslapen en hadden stevig gebruncht. Volgens de boekjes was het hier ideaal om met de auto rond te cruisen. Het regende niet en de zon stond aan de hemel wat het heerlijk vertoeven maakte in de auto. 
Shirahama is deels schiereiland en door haar vorm creëert ze een baai. En om het nog wat ingewikkelder te maken hangt er aan dit schiereiland nog een schiereilandje. Snappie? Goed zo! W
el langs de randen van het kleine schiereilandje loopt een smal weggetje. Soms met een stevige omheining, soms lichtelijk en soms niet. Je voelde op bepaalde plaatsen echt wel de afgrond en het water. 
Jonathan had al verschillende malen vrolijk gevraagd of mama met de auto in het water wilde rijden. “auto in het water?” Waarop wij zijden:”nee nee, want anders worden we nat! Een boot hoort in het water” En een auto op de weg. Op deze weggetjes rijden vooral de vissers en de boeren die rijst bewerken en mandarinnekes kweken. Ze hebben van die smalle camionettekes wat het natuurlijk iets gemakkelijker maakt. Ik heb enkele tegenliggers gehad en ja bij de voorlaatste heb ik onze auto 
prachtig bewerkt met een bocht naar rechts te nemen. Te dicht tegen de stenen omheining. Maar het zijn prachtige evenwijdige krassen heel laag op de achterdeur. Pure kunst zeg ik daar tegen en als je er aan voelt, voel je reliëf!
Uitgewaaid op rotsen met ons manneke in de wind. Eerst wat rotsen afgezakt en dan van de ene platte rots naar de andere. Schoon zicht op de woeste zee. Waaien dat het deed en het water sloeg met al zijn kracht tegen de rotsen en verloor hierdoor haar eenheid en spletste dan in flinke druppels uit een.
Nog aan een wandelparcours gestopt en er een deeltje van gewandeld net over een hoge brug die liep over een ravijn. Daar eventjes afgezakt langs trappen naar een vreemd verlaten plaats. Een inham en net daarvoor lag er een eiland waar een roofvogel over bleef cirkelen.
De lucht werd stilletjes grauwer en het begon af en toe te spikkelen en plots was het koud. Omdat we voor het donker wilden thuis zijn wandelden we terug naar onze auto en tikten ons hotelleke in. Bleek dat de GPS zei dat we binnen een minuut op onze bestemming waren. Oh dat kan niet! Zeker verkeerd ingegeven. Nenk. En ja hoor achter de bocht lag ons hotel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten