eindejaarsreisje (dag 5 - 1/1/'08)

Rond de jaarwisseling zijn we een weekje op stap geweest. We hebben een tripje gemaakt door de Kansai regio. Via Shima, over Shirahama in Wakayama, naar Kyoto voor nieuwjaar om af te sluiten in Nara. Wat volgt is het verlag van onze vijfde dag. Het voorgaande lees je in de vorige berichten.

In het nieuw

Opgestaan en nog eens op zijn Europees ontbeten. Spek met eitjes, croissants, worstjes, kip... noem maar op. Een stevig ontbijt zal ik u zeggen. Genoeg voor een lange dag.

Het Golden Palace ging het worden. Een gouden huis op het water en daar hoort een uitlegje bij.

Heel lang geleden leefde er eens een “Prins” of was het nu een Keizer? Een Keizer denk ik, ja een Keizer. Dus heel lang geleden leefde er eens een Keizer en die had zo een ontzettend goed gevoel voor schoonheid in evenwicht. En hij bouwde zijn Keizerlijke huis op het water. Legde prachtige tuinen aan en gaf het water rondom zijn huis vorm. Iedereen was er zo ontzettend van onder de indruk en zeker de monniken in zen. "Wel", zei de Keizer tegen de monniken, "als ik heen ga schenk ik jullie mijn Keizerlijk huis met mijne Keizerlijke tuin. In ruil daar voor vraag ik jullie om mijn huis te eren. Geef het een naam. Benoem het met de woorden Tempel. Dat is mijn droom."

Nadat de Keizer was heen gegaan werd het huis eerbiedigt door de monniken en zo kreeg het Keizerlijke huis naam.

De tweede tempel die we vandaag zagen is vooral bekend om zijn rotstuin, eigenlijk een tuin vol met grint met hier en daar een rotsje. Het toppunt van Zen.

Zoals gewoonlijk doe je, je schoenen uit als je binnenkomt. Jonathan kreeg een paar gele Nijntjes sloffen waar hij dapper zijn best op deed om flink te stappen (zie filmpje). Aangekomen op het zogezegde terras met uitzicht op het grint zette de meeste zich even neer op de trappen om te genieten van de rust. In het grint was er een reliëf te zien dat enkele stenen met elkaar verbond. Soms gereven in cirkels en nu was het rechtendoor. Jonathan wilde er zo graag in spelen en had zelfs enkele malen geprobeerd om zijn sloffen er in te smijten. Maar met het strakke oog van de ouders was er helaas voor hem geen faam.

De derde tempel hebben we niet betreden want we hadden genoeg aan de tuin die er was. Trapjes op en af, grote vissen zwommen er in de vijver, mooie huizekes noem maar op.

Het werd langzaam donker en ons stevig ontbijt was niet meer zo stevig als in het begin. De vorige dag hadden we een Indisch restaurant ontmoet en die had ons vriendelijk uitgenodigd en daar zijn we dan op in gegaan. Jonathan lag lekker te slapen toen het eten, ook voor hem al besteld, werd gebracht. Plots opent hij zijn ogen, zet zich recht in de voiture. Grabbelt met zijn hand het eten van mama’s bord. Honger honger honger!