Rode bladeren

Het was weer een fijn weekend. Vrijdagavond hebben we met 1 dag vertraging mijn verjaardag gevierd. Carmen had surinaams gekookt: Roti. Van t lekkerste wat er is! Heel veel werk om te maken maar waanzinnig goed. Bart en Benny zijn komen eten en ook een beetje drinken. Jonathan was ook heel blij met het bezoek. Hij heeft heel den avond zot gedaan met zijn grote vrienden.
Zaterdag was het weer feest voor hem want hij mocht heel de middag op bezoek bij de jongens. Wij zijn ondertussen op zoek gedaan naar een cado voor hem. Daarover volgende week. `s Avonds had Benny lekker gekookt dus dat was ook heel fijn.
Zondagmiddag eerst naar de kapper. Grappige oudere dames daar. Ik had nen Humo mee met een fotoke van Koen Wauters. Die zijn kapsel wil ik wel. Het trekt er ni echt op maar ik vind het wel goed.

Terug van de kapper nog snel iets gegeten en dan op stap. De jongens gaan ophalen en dan richten Korankei. Het is ook hier herfst en dan zijn de bladeren heel mooi. Het is een Japans hoogtepunt in het jaar om op een mooie plaats naar de rode bladeren te gaan kijken. Wij dus ook. Een beetje file onderweg want er hadden blijkbaar veel mensen het zelfde plan. En het was inderdaad wel mooi. Eerst door een straatje met allemaal eetkraampjes en veel volk en dan een mooi zicht op een vallei met een riviertje, een rood brugje en vooral veel bomen natuurlijk. Eens over het brugje gaan er twee wegjes omhoog, eentje naar links en eentje naar rechts. Jonathan koos links dus zijn we hem gevolgd. Een mooie helling op langs een keurig padje met trappen. Jonathan heeft een hele hoop trappen zelf genomen maar op den duur moesten we hem toch dragen. Papa pakken? Bart pakken? Benny pakken. Ieder om toer.
Boven op de berg stond een soort van kioskje om even uit te rusten. Er lagen ook twee bezems dus hebben Jonathan en Bart van de gelegenheid gebruik gemaakt om wat bladeren bijeen te vegen.
Stillekesaan terug naar beneden. Langs den andere kant deze keer. Onderweg hier en daar een klein tempeltje tegengekomen en beneden een grotere. Ondertussen begon het wat donker te worden. Dat was de bedoeling. Op aanraden van grote baas Watanabe san zijn we iets later vertrokken om de plek ook te zien in het donker. Dan gaan namelijk de lichten aan in het bos wat resulteert in een feeërieke sfeer. Mooi mooi. Perfecte moment om een groepsfotootje te laten maken. Of twee.
Door de eetkraampjes terug afgedaald. Auto gezocht en weer naar Nissin gereden. Als afsluiter van een leuke dag nog veel teveel gegeten in de chinees achter den hoek.